Endgame 130 ma rozpiętość 130 cali (3,3 m) i powstał z nowej formy. Manor lata pierwszy egzemplarz z każdej formy, żeby sprawdzić środek ciężkości, ugięcie skrzydeł, pracę belki ogonowej i flatter, zanim zbuduje kolejne. Rozbity model wymaga dodatkowych nakładek dźwigara, żeby skrzydła mniej się wyginały; pierwszy Endgame 100 nie wymaga zmian.
Dynamic soaring wykorzystuje wiatr przelewający się przez grzbiet: po zawietrznej stronie zostaje wolniejsze powietrze, a pilot wykonuje ciasne pętle przez granicę obu warstw. Każde przecięcie dodaje energii, więc model rozpędza się znacznie powyżej prędkości wiatru. Według historii Royal Aeronautical Society technikę odkryto przypadkiem w latach 90. na Parker Mountain, gdy model Joe’a Wurtsa wpadł w zawietrzną stronę zbocza i wrócił znacznie szybszy.
Rekord dynamic soaring należy do Bruce’a Tebo — 567 mph (912 km/h) z Bird Spring Pass z kwietnia 2026. Wcześniej Spencer Lisenby ustanowił 548 mph na Parker Mountain w styczniu 2021 i 564 mph w Bird Spring Pass w lutym 2023. Manor był na tej samej kwietniowej sesji, gdzie jego Endgame osiągnął 534 mph (859 km/h).
Wszystkie te liczby pochodzą z ręcznego radaru na grzbiecie, bo GPS traci sygnał przy około 4 g, a piloci zwykle mierzą prędkość na wolniejszym, podwietrznym odcinku pętli. Lisenby powiedział RC Soaring Digest, że pomiar jego 564 mph na odcinku zniżania dałby ponad 600 mph, czyli szczyt blisko Mach 0,84.
Manor zbudował ultralekki Endgame 180, żeby sprawdzić lekkie laminowanie, uznał, że go nie potrzebuje, i dodał obciążniki na końcach skrzydeł, by latać szybciej. Spodziewa się, że model pęknie gdzieś w połowie lat 500 mph. Jego kanał zapowiada próbę przekroczenia bariery dźwięku bez napędu.
To wyklucza go z Boom Prize, które oferuje 750 tys. dolarów i akcje Boom o wartości 50 tys. dolarów za pierwszy amatorski naddźwiękowy samolot RC. Regulamin wprost wyłącza szybowce i konstrukcje dynamic soaring, a przyspieszanie transoniczne musi odbywać się w locie poziomym lub wznoszącym.
